امشب داشتم به اين فكر مي كردم كه خوش به حال اونايي كه بعد از مرگشون، اسمشون تا سالهاي سال، سر زبونا هست و مردم از اونها به نيكي ياد مي كنن. يا حتي اوناييكه آدماي خوبي نبودن و به علت كارهاي بدي كه انجام دادن، ازشون ياد مي شه!! به نظرم هر دو گروه آدماي بزرگي بودن! چه آدم خوبا و چه آدم بدا! به هرحال تلاششون براي رسيدن به هدف زندگيشون، قابل تقديره!

فكر كردم كه چقدر دردناكه، وقتي آدم به پشت سرش نگاه مي كنه و گذشته ي خودشو مي بينه، به اين نتيجه برسه كه چقدر از فرصت هاي زندگيش رو به راحتي از دست داده و استفاده ي لازم رو از وقتش نكرده!! چون به نظر من خدا در طول عمر هر انساني، فرصت هاي زيادي رو سر راهش مي ذاره كه از اونا استفاده كنه و به كمال برسه. حالا اين بستگي به خودمون داره كه از اين فرصت ها استفاده كنيم يا با ندونم كاري و تنبلي از دستشون بديم.

كاشكي همه اين رو مي فهميديم كه آدم يه بار به دنيا مي ياد، يه بار زندگي مي كنه و هر لحظه اي كه مي گذره ديگه از دست رفته و قابل بازگشت نيست! مگه آدم چند سال عمر ميكنه؟ اصلاً معلوم نيست. ممكنه يه شب بخوابي و فرداش بيدار نشي. اگه هميشه با اين تفكر زندگي كنيم كه ممكنه تا يه لحظه ديگه اين دنيا نباشيم، چقدر روش زندگيمون عوض مي شه. اونوقت ثانيه ثانيه ي زندگي ارزش فوق العاده اي پيدا مي كنن.

ياد يه شعري از فريدون مشيري افتادم كه بي ارتباط با موضوع نيست. مشيري در اين شعر، خيلي خوب به هدف زندگي اشاره كرده و معتقده كه هر كه به اين هدف نرسه،‌ مثل يه نقش پا روي ساحله، كه با يه موج از بين ميره و هيچ نشاني ازش باقي نمي مونه!

نقش پا

نقش پايي مانده بود از من، به ساحل، چند جا

                           ناگهان، شد محو،

                                                       با فرياد موجي سينه سا!

آن كه يك دم، بر وجود من، گواهي داده بود؛

از سر انكار مي پرسيد: كو؟ كي؟

                                           كِي؟ كجا؟

ساعتي بر موج و بر آن جاي پا حيران شدم

از زبان بي زبانان مي شنيدم نكته ها:

                                                 اين جهان: دريا

                                                                       زمان: چون موج

                                                                                               ما: مانند نقش

                                                                                    لحظه اي مهمان اين هستي دِهِ هستي ربا!

يا سبك پروازتر از نقش، مانند حباب،

بر تلاطم هاي اين درياي بي پايان، رها

لحظه اي هستيم سرگرم تماشا ناگهان،

يك قدم ان سوي تر، پيوسته با باد هوا!

باز مي گفتم: نه! اين سان داوري بي شك خطاست!

فرق بسيار است بين نقش ما، با نقش پا.

فرق بسيار است بين جان انسان و حباب

هر دو بر بادند، اما كارشان از هم جدا؛

مردماني جان خود را بر جهان افزوده اند

                                                                           آفتاب جان شان در تار و پود جان ما!

مردماني رنگ عالم را دگرگون كرده اند

                                                                        هر يكي در كار خود، نقش آفرين همچون خدا!

هر كه بر لوح جهان نقشي نيفزايد ز خويش

بي گمان چون نقش پا، محو است در موج فنا

نقش هستي ساز بايد، نقش بر جا ماندني