بزرگ بود

و از اهالی امروز بود

و با تمام افقها ی باز نسبت داشت

و لحن آب و زمین را چه خوب می فهمید.

صداش

به شکل حزن پریشان واقعیت بود.

و بلک هایش

مسیر نبض عناصر را به ما نشان داد.

و دستها یش

هوای صاف سخاوت را

ورق می زد

و مهربانی را

به سمت ما کو چاند.

به شکل خلوت خود بود

و عاشقانه ترین  انحنای وقت خودش را

برای آینه تفسیر کرد.

و او به شیوه باران پر از طراوت تکرار بود.

و او به سبک درخت

میان عافیت نور منتشر می شد.

همیشه کودکی باد را صدا می کرد.

همیشه رشته صحبت را

به چفت آب گره می زد.

برای ما، یک شب

سجود سبز محبت را

چنان صریح ادا کرد

که ما به عاطفه سطح خاک دست کشیدیم

و مثل لهجه یک سطل آب تازه شدیم

وبارها دیدیم

 که با چقدر سبد

برای چیدن یک خوشه بشارت رفت.

ولی نشد

که روبروی وضوح کبوتران بنشیند

و رفت تا لب هیچ

و پشت حوصله نورها دراز کشید

و هیچ فکر نکرد

که ما میان پریشانی تلفظ درها

برای خوردن یک سیب

چقدر تنها ماندیم.

                                                                                    (سهراب سپهری)

لیلی زیر درخت انار نشست

                                             درخت انار عاشق شد،

                                                                                    گل داد،

                                                                                                     سرخ سرخ.

                                                                      گلها انار شد داغ داغ.

                           هر اناری هزارتا دانه داشت .

دانها عاشق بودند،

                            دانها توی انار جا نمی شدند،

                                                                      انار کوچک بود.

                                                                                           دانها ترکیدند.انار ترک برداشت.

                                                  خون انار روی دست لیلی چکید.

لیلی انار ترک خورده را از شاخه چید.

                                                            مجنون به لیلی اش رسید.

                                                                                                      خدا گفت:

                      راز رسیدن فقط همین بود.کافیست انار دلت ترک بردارد.

امشب داشتم به اين فكر مي كردم كه خوش به حال اونايي كه بعد از مرگشون، اسمشون تا سالهاي سال، سر زبونا هست و مردم از اونها به نيكي ياد مي كنن. يا حتي اوناييكه آدماي خوبي نبودن و به علت كارهاي بدي كه انجام دادن، ازشون ياد مي شه!! به نظرم هر دو گروه آدماي بزرگي بودن! چه آدم خوبا و چه آدم بدا! به هرحال تلاششون براي رسيدن به هدف زندگيشون، قابل تقديره!

فكر كردم كه چقدر دردناكه، وقتي آدم به پشت سرش نگاه مي كنه و گذشته ي خودشو مي بينه، به اين نتيجه برسه كه چقدر از فرصت هاي زندگيش رو به راحتي از دست داده و استفاده ي لازم رو از وقتش نكرده!! چون به نظر من خدا در طول عمر هر انساني، فرصت هاي زيادي رو سر راهش مي ذاره كه از اونا استفاده كنه و به كمال برسه. حالا اين بستگي به خودمون داره كه از اين فرصت ها استفاده كنيم يا با ندونم كاري و تنبلي از دستشون بديم.

كاشكي همه اين رو مي فهميديم كه آدم يه بار به دنيا مي ياد، يه بار زندگي مي كنه و هر لحظه اي كه مي گذره ديگه از دست رفته و قابل بازگشت نيست! مگه آدم چند سال عمر ميكنه؟ اصلاً معلوم نيست. ممكنه يه شب بخوابي و فرداش بيدار نشي. اگه هميشه با اين تفكر زندگي كنيم كه ممكنه تا يه لحظه ديگه اين دنيا نباشيم، چقدر روش زندگيمون عوض مي شه. اونوقت ثانيه ثانيه ي زندگي ارزش فوق العاده اي پيدا مي كنن.

ياد يه شعري از فريدون مشيري افتادم كه بي ارتباط با موضوع نيست. مشيري در اين شعر، خيلي خوب به هدف زندگي اشاره كرده و معتقده كه هر كه به اين هدف نرسه،‌ مثل يه نقش پا روي ساحله، كه با يه موج از بين ميره و هيچ نشاني ازش باقي نمي مونه!

نقش پا

نقش پايي مانده بود از من، به ساحل، چند جا

                           ناگهان، شد محو،

                                                       با فرياد موجي سينه سا!

آن كه يك دم، بر وجود من، گواهي داده بود؛

از سر انكار مي پرسيد: كو؟ كي؟

                                           كِي؟ كجا؟

ساعتي بر موج و بر آن جاي پا حيران شدم

از زبان بي زبانان مي شنيدم نكته ها:

                                                 اين جهان: دريا

                                                                       زمان: چون موج

                                                                                               ما: مانند نقش

                                                                                    لحظه اي مهمان اين هستي دِهِ هستي ربا!

يا سبك پروازتر از نقش، مانند حباب،

بر تلاطم هاي اين درياي بي پايان، رها

لحظه اي هستيم سرگرم تماشا ناگهان،

يك قدم ان سوي تر، پيوسته با باد هوا!

باز مي گفتم: نه! اين سان داوري بي شك خطاست!

فرق بسيار است بين نقش ما، با نقش پا.

فرق بسيار است بين جان انسان و حباب

هر دو بر بادند، اما كارشان از هم جدا؛

مردماني جان خود را بر جهان افزوده اند

                                                                           آفتاب جان شان در تار و پود جان ما!

مردماني رنگ عالم را دگرگون كرده اند

                                                                        هر يكي در كار خود، نقش آفرين همچون خدا!

هر كه بر لوح جهان نقشي نيفزايد ز خويش

بي گمان چون نقش پا، محو است در موج فنا

نقش هستي ساز بايد، نقش بر جا ماندني

رفته بودم سر حوض

                        تا ببينم شايد عكس تنهايي خود را در آب

آب در حوض نبود .

                            ماهيان مي گفتند:

                                               "هيچ تقصير درختان نيست"

ظهر دم كرده تابستان بود

                           پسر روشن آب لب پاشويه نشست

                                    و عقاب خورشيد آمد او را به هوا برد كه برد.

به درك راه نبرديم به اكسيژن آب.

                                       برق از پولك ما رفت كه رفت.

        ولي آن نور درشت

                                     عكس آن ميخك قرمز در آب

كه اگر باد مي آمد دل در پشت چين هاي تغافل مي زد

چشم ما بود

           روزني بود بر اقرار بهشت.

تو اگر در تپش باغ خدا را ديدي همت كن و بگو

                                         "ماهيان حوضشان بي آب است"

باد مي رفت به سر وقت چنار

آلبوم خاطراتم رو ورق مي زدم تك تك حرفهايي كه از مامان بزرگ و بابا بزرگم شنيده بودم رو مرور مي كردم و از اونجايي كه براي همه يا بيشتر افراد دوران كودكي شيرين ترين و بهترين دورانه بيشتر به دنبال خاطرات كودكيم مي گشتم.همين طور كه حرفاشونو مرور مي كردم به اين نتيجه مي رسيدم كه چقدر زمونه تغيير كرده البته از نوع منفيش.

 وقتي از اونا مي پرسيدم يه آدم خوب كيه؟ مي گفتن آدميه كه دلش پاك، خودش ساده و دلسوز و اعمالش درست و...و...و...(همين طوري تا آخر)، تا مي گفتي تقلب، مي گفتن :ضايع كردن حق ديگرونه. اداي يكي رو در مي آوردي، مي گفتن اين كارو نكن سرت مياد (ترجمه يه ضرب المثل تركي "گولمه قونشويا گلرل باشويا"). سلام نمي دادي، مي گفتن بي ادب شدي.

معلم پای تخته داد می زد

صورتش از خشم گلگون بود

و دستانش به زیر پوششی از گرد پنهان بود

ولی آخر کلاسی ها لواشک بین خود تقسیم می کردند

وان یکی در گوشه ای دیگر جوانان را ورق می زد

دلم مي سوخت برای آنکه بی خود های و هو می کرد

و با آن شور بی پایان تساوی های جبری را نشان می داد

گوش شنیدن نداریم و حرفی برای گفتن، گذشته را خوب نخواندیم و آینده را هم خوب ننوشتیم. دیروز را ویران کردیم، فردایی هم نساختیم. آینده سوز شدیم و آینده ساز، خیر. شکارچیان رویا بودیم و شکار رویای دیگران شدیم. نه واقعاً خوابیدیم و نه حقیقتاً بیدار شدیم...

چشم هایم در انتظار افقی ست که تو منزلگاهم قرار داده ای، تا به تو نزدیک شوم. دستانم دخیلی ست که به درگاهت بسته ام و چشمه ی چشمانم از عشق تو می جوشد؛ و قلبم را به دست امواج سپرده ام تا شاید به ساحل آرامش تو، رهسپار شود...